تیکه طنز درباره دروغ گفتن ضایع و به روی خود نیاوردن:
دروغ‌های کاملاً آشکار اغلب «دروغ نمایشی» نیستند؛ نوعی قرارداد اجتماعی‌اند: فرد با دروغی ضعیف می‌گوید «می‌خواهم چهره‌ام حفظ شود» و مخاطب با سکوت می‌گوید «من بازی را بلدم.» روان‌شناسان اجتماعی این را نوعی هم‌دستی برای حفظ تعادل کوتاه‌مدت گروه می‌دانند، هرچند تکرارش می‌تواند مرز واقعیت و ادب را مخدوش کند.
راهکار:
این موقعیت نشان می‌دهد سکوت در برابر دروغ آشکار همیشه تأیید نیست؛ گاهی نوعی مدیریت هزینه اجتماعی است. می‌شود آن را «ادبِ تاکتیکی» نامید: نه همدلی مطلق، نه شفافیت کامل.