دلسوزی بامزه برای کسانی که من را از دست میدهند:
در روانشناسی به این «سوگیری خودمرکزبینی» میگویند: مغز انسان برای حفظ عزتنفس، خود را قهرمان روایتهای عاطفی میکند. جالبتر اینکه پژوهشهای تصویربرداری عصبی نشان داده وقتی آدمها به «از دست رفتن توسط دیگران» فکر میکنند، همان نواحیِ درگیر در درد فیزیکی فعال میشود؛ یعنی این جمله فقط شوخی نیست، یک تمرین واقعیِ همدلی با خودِ آینده است.
راهکار:
بازتعریف: این را میشود «دلسوزی آیندهنگر» نامید؛ ذهن داری سناریوی نبودنِ خودت را تمرین میکند تا قدر حضورِ همین لحظهات را بیشتر بدانی.