طنز بدبختی

خواستم بدبوی باشم؛ بدبختی شدم:

در روانشناسی به این شکاف «خودِ آرمانی در برابر خودِ واقعی» می‌گویند؛ هرچه فاصله بین تصویری که می‌سازیم و آنچه هستیم بیشتر باشد، اضطراب و دست‌انداختن خودمان بیشتر می‌شود. جالب اینجاست که مغز در طنز خودتحقیرگر، دوپامین آزاد می‌کند و درد اجتماعی را کاهش می‌دهد؛ یعنی بدبختی را تبدیل به ماده شیمیایی خنده می‌کند.

راهکار:

بدبوی واقعی بدبختی‌اش را هم باحال جلوه می‌دهد؛ پس شاید بدبختی‌ات فقط نسخه‌ی صادقانه‌ی همان نقش است.