طنز با خدا

شعر طنز به نام بعضیا و قهر با خدا:

در نسخه‌های خطی کهن، شروع شعر با نام خدا فقط تعارف نبود؛ نوعی «مجوز گفتار» محسوب می‌شد تا کلام از فضای شخصی خارج و حقیقت عمومی پیدا کند. مغز هم این شوخی را با خطای پیش‌بینی پردازش می‌کند: انتظار عبارت مقدس را دارد، ناگهان «بعضیا» می‌آید و دوپامین ترشح می‌شود. سؤال تیز: اگر مجوز گفتار را از خدا بگیرند، شعر به نام بعضیا صادق‌تر می‌شود یا سمی‌تر؟

راهکار:

این شوخی یک آیین را به بازی می‌گیرد: شعر هم مثل خیلی چیزها با یک «بسم‌الله» از قید خودسانسوری جدا می‌شود؛ حالا بگو اگر به نام بعضیا شروع شود، یعنی از اول می‌خواهد رک باشد یا کینه‌اش را ادبی کند؟