کاش آدمها هم دکمه میوت داشتند:
مغز انسان در هر ثانیه حدود ۱۱ میلیون بیت اطلاعات حسی دریافت میکند اما تنها ۴۰ بیت را آگاهانه پردازش میکند؛ چیزی که حس میکنی شلوغی آدمها نیست، گلوگاه توجه است. گزینه Mute در واقع شبیهساز همان فیلتر توجه مغز است، نه ابزار فرار. در روانشناسی ارتباطات، هزینه شنیدن اجباری از خود شنیدن سنگینتر است؛ چون مغز نمیتواند پردازش نکند. اگر یک دکمه Mute انسانی داشتی، برای چه کسی اول روشن میکردی؟
راهکار:
اینجا آرزوی دکمه میوت انسانی، در واقع اعتراف به محدودیت ظرفیت توجه است نه بیادبی. جالب اینجاست که آدمها خودشان را از آن حرفها محروم نمیکنند، بلکه مغزت را از پردازش اجباری نجات میدهی. پس شاید نسخه انسانیترش نه قطع صدا، بلکه تنظیم فرکانس باشد: مرز درونی.