تنسی ویلیامز نقل قول

نور خاموش شده حتی اگر چشم‌ها را بسوزاند | نقل‌قول تنسی ویلیامز:

از منظر عصب‌شناسی، فوتوفوبیا یا نورهراسی دقیقاً همین دوگانگی را نشان می‌دهد: مغز نور را برای آگاهی حیاتی می‌داند اما اگر همان نور به تالاموس (مرکز پردازش حسی) آسیب بزند، مکانیسم فرار فعال می‌شود. جالب‌تر اینکه انسان‌ها در آزمایش‌های روانشناختی، یک شوک الکتریکی قطعی اما خفیف را به انتظار برای شوکی تصادفی و نامعلوم ترجیح می‌دهند — رنج قطعی را به ترس ناشناخته ترجیح می‌دهیم. شما تا به حال چیزی را تحمل کردید که می‌دانستید آزارتان می‌دهد فقط به خاطر ترس از ناشناختگی تاریکی‌اش؟

راهکار:

این جمله به زیبایی یک پارادوکس انسانی را نشان می‌دهد: ما ترجیح می‌دهیم حضور رنج‌آور حقیقت را تحمل کنیم تا غیاب آرامش‌بخش آن. از نظر روانشناسی، این سوگیریِ «واقعیت‌طلبی منفی» می‌تواند ریشه در نیاز عمیق به کنترل داشته باشد؛ حتی نور سوزان به ما احساس امنیت می‌دهد چون تاریکی مطلق یعنی هرج‌و‌مرج کامل و از دست دادن پیش‌بینی‌پذیری.