تنهایی طولانی؛ وقتی نبودنِ دیگران دیگر غم‌انگیز نیست:
تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد تنهایی مزمن مثل درد جسمی عمل می‌کند؛ همان نواحی مغز فعال می‌شوند. اما مغز برخلاف انتظار، با ادامه‌ی تنهایی گیرنده‌های استرس را کاهش می‌دهد و پردازش محرک‌های اجتماعی را خاموش می‌کند تا انرژی ذخیره کند. چیزی که تو آن را آرامش می‌بینی، در واقع سازوکار بقای مغز برای بی‌حس‌کردن درد است. پس این بی‌انگیختگی، پیروزی نیست، فقط خاموشی مدار درد است. آیا این خاموشی بلوغ است یا سوختن؟
راهکار:
این جمله را از زاویه‌ای دیگر ببین: تنهاییِ طولانی نه فقط یأس، بلکه فرصتی است برای بازتعریف رابطه‌ات با خودت. می‌توانی این تجربه را به یک نامه‌ی کوتاه به «نفسِ قدیمی‌ات» تبدیل کنی و بنویسی که در این مدت، چه چیزهایی جایگزینِ غمِ نبودنِ بقیه شد.