تنهایی و ترس

آنابل ترسناک نبود؛ فقط یک عروسک تنها بود:

آنابل واقعی یک عروسک پارچه‌ای راگدی آن بود که شرکت Ideal در ۱۹۷۰ ساخت؛ داستان جن‌زدگی بعدها توسط اد و لورین وارن ساخته شد. در روان‌شناسی، پدوتوفوبیا از تضاد میان چهرهٔ ثابت عروسک و حرکت انسانی می‌آید. تنهایی مزمن هم همان نواحی مغزی درد فیزیکی را فعال می‌کند. پس شاید ترس آنابل از جن نبود، از رهاشدگی بود. اگر آنابل تنها بود، چرا ما از تنهاییِ او می‌ترسیم؟

راهکار:

بازقاب‌بندی: آنابل نه یک شبح، که استعاره‌ای از تنهاییِ رهاشده است؛ ترس اصلی، عروسکی است که کسی سراغش را نمی‌گیرد. ادامهٔ طنزآمیز این ایده می‌تواند «آنابل دنبال هم‌صحبت» باشد.