تنهایی و پیروزی

تنهایی گلبانگ پیروزی:

تنهایی در شهر ریا: وقتی بوسه با طناب دار بافته می‌شود:

پدیده‌ای که توصیف می‌کنی در روانشناسی به «فردگرایی دفاعی» معروف است: وقتی اعتماد اجتماعی فرو می‌ریزد، تنهایی برای مغز تبدیل به یک استراتژی منطقی می‌شود، نه ضعف. پژوهش‌ها نشان می‌دهند در جوامع با فساد بالا، افراد باهوش‌تر زودتر از دیگران کناره‌گیری می‌کنند (نظریه «پناهگاه هوش»). حتی در تاریخ، فیلسوفان بدبین مانند شوپنهاور تنهایی را تنها شکل آزادی در میان گرگ‌های جامعه می‌دانستند. حالا سؤال تکان‌دهنده: اگر همه می‌دانیم طناب‌ها بافته می‌شود، چرا بوسیدن هنوز اینقدر واقعی به نظر می‌رسد؟

راهکار:

تنهایی در این نگاه یک پیروزی است، اما اگر عمیق‌تر نگاه کنیم، این «پیروزی» شاید فقط یک مکانیزم دفاعی باشد. شاید برنده‌ واقعی کسی باشد که با وجود شناخت این ریاکاری، باز هم شجاعت ساخت حلقه‌ای کوچک از اعتماد واقعی را داشته باشد.