تنهایی و خنده

تنهایی و خنده؛ برگرد پیش خودم تا بهت بخندم:

وقتی تنها میشوی، مغز در حالت بقا میرود و محرکهای مبهم را تهدید تفسیر میکند؛ اما پژوهشهای «نظریهی پایهی اجتماعی» نشان میدهد حضور یک چهرهی آشنا همین مدار تهدید را خاموش میکند. خنده هم دقیقاً یک سیگنال امنیت است؛ تیکهانداختن در روانشناسی فرگشتی، راهی برای آزمودن پیوند بدون درگیری جدی است. پس شاید این جمله یک نقشهی نجات باشد با پوشش شوخی. آیا تیکهانداختن، صمیمیترین شکلِ «دلم برات تنگ شده» است؟

راهکار:

این جمله را میشود به یک بازی رفاقتی تبدیل کرد: هر بار یکی از دوستان تنها شد، بقیه با یک خندهی محبتآمیز او را به جمع برگردانند. تیکهانداختن، اینجا نه تمسخر، بلکه زبان صمیمیت است.