نقش انسان دیگر به عنوان دارو: بررسی علمی و روانشناختی:
از دیدگاه عصبزیستشناسی، حضور یک همنشین امن، ترشح اکسیتوسین را بالا میبرد و پاسخ استرس را مهار میکند. متاآنالیز هولت-لونستاد نشان داد کمبود ارتباطات اجتماعی خطری معادل کشیدن ۱۵ نخ سیگار در روز دارد. اما نکته اینجاست: انسانِ دیگر میتواند کاهنده استرس باشد، یا خودش به عامل فشار بدل شود. آیا معیار مشخصی برای «انسان دارونما» وجود دارد؟
راهکار:
پژوهشهای طولانیمدت نشان میدهند که وجود روابط عمیق و حمایتگر، سطح کورتیزول را کاهش و ایمنی سلولی را تقویت میکند. با این حال، کیفیت رابطه عامل اصلی است؛ یک ارتباط اجباری یا سمی میتواند تأثیری معکوس داشته باشد. بهطور خلاصه: بله، انسان دیگر میتواند بهترین دارو باشد، به شرطی که حضور او اصیل و امن باشد.