تنهایی و ایمان

وقتی در تنهایی به دنبال دستهای گرم خدا می‌گردیم:

مطالعات عصب‌شناختی نشان می‌دهند ناحیه اینسولای مغز، هم محرک‌های گرمای فیزیکی را پردازش می‌کند هم احساس صمیمیت و پذیرش اجتماعی را. در واقع وقتی در آغوش عزیزی هستید، مدارهای حرارتی مغزتان فعال می‌شود. شاید توسل به «دست‌های گرم» در تنهایی، درخواستی خودآگاه برای فعال‌سازی همان مدار تسکین‌دهنده نیاکانی باشد – راهی باستانی برای مغز تا خلأ حضور را با توهم گرما پر کند.

راهکار:

تنهایی لزوماً غیبت نیست؛ گاهی پژواک خلأیی درونیست که تو را به جستجوی گرمایی فراتر از جسم وادار میکند. این گفتوگوی خاموش، خود نوعی همنشینی بی‌درنگ است.