رفتن یکباره آدمها و حرفهای پوچ:
آیا میدانستی در روانشناسی به این پدیده «توهم پایان تاریخ» میگویند؟ یعنی ما گمان میکنیم افراد و روابط فعلی برای همیشه باقی میمانند، اما در واقع ذهن ما از پیشبینی تغییرات عاطفی ناتوان است. تحقیقات نشان داده که انسانها بهطور سیستماتیک میزان پایداری روابط و احساسات را دست بالا میگیرند. نتیجه؟ وقتی ناگهان کسی میرود، شوک عمیقتر میشود چون با پیشبینی نادرست ما از ثبات در تضاد است. بههمین دلیل است که «رفتن» برای ما شبیه یک چشمبرهمزدن است.
راهکار:
این حس «همه رفتند» رو میشه با یک تغییر زاویه دید عمیقتر تحلیل کرد: شاید خود ما هم در لحظههای مشابه فقط «حرف» بودهایم نه «عمل». شاید ارزش این رو داره که ببینیم چه کسانی واقعاً ماندنیاند و رفتارشون رو با حرفهاشون بسنجیم، نه اینکه فقط از نبودن بقیه غمگین باشیم.