تنهایی بعد از حرف زدن؛ وقتی کسی نمیماند:
تحقیقات نشون داده که احساس طرد اجتماعی دقیقاً همان نواحی از مغز رو فعال میکنه که درد فیزیکی رو پردازش میکنه (Anterior Cingulate Cortex). یعنی «تنهایی پای حرف کسی موندن» از نظر عصبی شبیه به سوختگی درجه یکه! جالبه که این درد حتی با خوردن استامینوفن هم کاهش پیدا میکنه. سوال: آیا میشه با بازتعریف «ارزش حرف» از این درد روانی رها شد؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویهای دیگه دید: شاید موندن دیگران پای حرفهامون نشانهای از نیاز ما به تأیید بیرونیه، نه ارزش واقعی حرفهامون. گاهی تنها ماندن فرصتی برای شنیدن صدای خودمونه.