هیچکس ماندگار نیست؛ حقیقت تلخ زندگی:
این حس ناپایداری ریشه در مکانیسم بقای مغز دارد: دوپامین به ما یاد میدهد که برای چیزهای جدید هیجانزده شویم، اما اکسیتوسین (هورمون دلبستگی) با گذر زمان افت میکند. مطالعات عصبشناسی نشان داده که مغز انسان برای حفظ انعطافپذیری، بهطور طبیعی وابستگیهای عمیق را بعد از مدتی «بیارزش» میکند – یعنی فقدان در ذات زیستن ماست. سوالی که پیش میآید: آیا این «بیثباتی» فرصتی برای رهایی از ترس از دست دادن نیست؟
راهکار:
بهجای تمرکز بر ماندگاری، میتوانی روی کیفیت لحظههایی که با دیگران داری سرمایهگذاری کنی. هر رابطه مثل یک مهمانی است: لذتش را ببر قبل از اینکه خداحافظی کنی.