تنهایم گذاشتی؛ به شرطی که در دنیای بعدی پشتم باشی:
در روانشناسی سوگ، این شرطگذاری وفاداری فراجهانی نوعی «چانهزنی» است: ذهن برای کاهش اضطراب جدایی، تضمین را به جهانی موکول میکند که ابطالناپذیر است. جالب آنکه تصویربرداری مغزی نشان میدهد پردازش همین پیوندهای روحانی، همان شبکههای عصبی عشق زمینی را فعال میکند. انگار مغز تفاوت چندانی میان آغوش فیزیکی و وعدهی پشتیبانی در پسِ مرگ قائل نیست.
راهکار:
این جمله بیشتر فریاد نیاز به امنیت در دل تنهایی است تا معاملهای واقعی؛ شاید قدرت در این باشد که امنیت را از درون خودت بسازی، بدون وابستگی به ضمانتهای آنجهانی.