تنهایی دریا و غروب

قرار عاشقانه در عطر سیب؛ شعری از محمد صالح علاء:

پیاز بویایی تنها حس ماست که بدون واسطه تالاموس، مستقیماً به آمیگدال و هیپوکامپ متصل می‌شود؛ یعنی بوی سیب می‌تواند خاطره‌ای عاشقانه را با چنان شدت احساسی زنده کند که گویی همین حالاست. این اثر پروستی، ماشین زمان عاطفه است. رایحه‌ای که شما را یک‌باره به آغوش معشوق پرتاب می‌کند چیست؟

راهکار:

عطر سیب در این شعر فقط یک بو نیست؛ بلکه نشانی از یک میعادگاه درونی‌ست. نبودِ معشوق، کل هستی را به سوگ می‌نشاند و این غیاب است که حضور را این‌قدر سوزان می‌کند.