تنهایی در پیله

پیله تنهایی و پروانه شدن؛ شعری از سهراب سپهری:

در دگردیسی کامل، پروانه ابتدا خود را به بافتی تقریباً مایع تجزیه می‌کند؛ دیسک‌های خیالی از ابتدا در بدنش بوده‌اند و فقط در خلوت پیله فعال می‌شوند. تنهایی اگر انتخاب‌شده باشد، نه انزوا، می‌تواند همین کار را با مغز انسان بکند: سکوت، شبکه پیش‌فرض مغز را روشن می‌کند و خلاقیت و بازنگری ذهنی را بالا می‌برد.

راهکار:

این شعر را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: پیله تنهایی هم‌پای دگردیسی پروانه موقتی است؛ فردایی که در حسرتش هستی، تنها با عبور از همین خلوت ساخته می‌شود، نه با انکار آن.