آغوش حتی پس از مرگ: معنای عمیق یک بیت عاشقانه:
آیا میدانستید در برخی فرهنگهای باستانی مثل مصر، مردگان را با دستانشان در حالت آغوش دفن میکردند تا در دنیای دیگر تنها نباشند؟ این نیاز به لمس حتی پس از مرگ، ریشه در زیستشناسی ما دارد: پوست ما بزرگترین عضو حسی است و فقدان تماس، واکنش استرس مشابه گرسنگی ایجاد میکند. این بیت دقیقاً همان «گرسنگی پوستی» را فریاد میزند. چرا آغوش برای ما تا این حد حیاتی است؟
راهکار:
این بیت به نوعی به نیاز انسان به تماس فیزیکی حتی در نابودی اشاره دارد. شاید بتوان آن را به «اثر پوستگرسنگی» (Skin Hunger) ربط داد: تحقیقات نشان میدهد نوزادانی که لمس نمیشوند، دچار اختلال رشد میشوند. بزرگسالان هم در انزوای لمسی دچار افسردگی میشوند. این شعر، خواستن آغوش را به اوج میرساند: حتی وقتی جانی نیست، باز هم تماس میخواهیم.