گریه در بین الحرمین؛ سوالی برای شبهای تنهایی:
تحقیقات نشون داده اشکهای احساسی (برخلاف اشکهای تحریکشده با پیاز) حاوی هورمون استرس «پروتئین پرولاکتین» هستن. در عرفان اسلامی، «گریه در تنهایی» نوعی «تخلیه روح» و «اتصال به منبع لایتناهی» محسوب میشه. ابنعربی میگه اشک پل ارتباطی بین زمین و آسمونه. چرا این لحظههای خیس رو ارزشمندترین داراییهای معنوی نمیبینیم؟
راهکار:
این سوال شاعرانه رو میشه از منظر روانشناسی اشک باز کرد: اشکهای شبانه در فضای قدسی، نوعی «پردازش هیجانی عمیق» هستن که ضمیر ناخودآگاه رو تخلیه میکنن. شاید «تماشا»ی معشوق، همون حضور ساکت خودته در لحظههای بیکلام.