چرا نبود را به کمبود ترجیح می‌دهیم؟:
این جمله با یک اصل عصب‌شناسی به نام «پیش‌بینی پاداش» هم‌خوانی دارد: مغز ما از «نبود» (صفر) استرس نمی‌گیرد، اما «کمبود» (نزدیک به هدف اما نرسیدن) دوپامین را مختل کرده و اضطراب ایجاد می‌کند. در آزمایش‌های کلاسیک، موش‌ها وقتی پاداش را گاهی دریافت می‌کردند (نه همیشه)، دوپامین‌شان ۵۰٪ بیشتر از وقتی اصلاً پاداش نمی‌گرفتند افت می‌کرد. یعنی «تقریباً داشتن» از «نداشتن» برای سیستم عصبی طاقت‌فرساتر است. آیا این یعنی ما برای حفظ آرامش باید «همه یا هیچ» باشیم؟
راهکار:
این جمله به یک اصل روان‌شناختی به نام «اثر فقدان» اشاره دارد: ذهن ما فقدان کامل را راحت‌تر از حضور ناقص و ناامیدکننده می‌پذیرد. شاید بتوان آن را به روابط، شغل یا حتی عادت‌های روزمره تعمیم داد: گاهی «هیچ چیز» از «چیزی که همیشه کم می‌آورد» آرامش‌بخش‌تر است.