نادیده گرفته شدن یا نبودن؟ پارادوکس تنهایی:
جالب است بدانی که در روانشناسی، «نادیده گرفته شدن» (Social Invisibility) از «رد شدن» هم دردناکتر است. چون رد شدن حداقل یک واکنش است، اما نادیده گرفتن یعنی وجودت انکار میشود. مغز ما در برابر انکار وجود، همان مدارهای درد فیزیکی را فعال میکند. شاید به همین خاطر است که «نبودن» را به «بودنِ نادیده» ترجیح میدهی. اما سوال اینجاست: آیا واقعاً «نبودن» آرامشبخشتر است، یا فقط یک توهم فرار از دردِ دیده نشدن؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک پارادوکس بیرون آمده: «نبودن» را به «بودنِ نادیده» ترجیح میدهی. اما حقیقت این است که «نادیده گرفته شدن» یک نوع «بودنِ سمی» است، نه خودِ بودن. شاید بهتر باشد بهجای انتخاب بین این دو، به دنبال «بودنِ دیده شدن» باشی. روانشناسی میگوید نیاز به دیده شدن یک نیاز اولیه انسانی است، نه یک امتیاز.