بعد از روزهای سخت، چه آدم‌هایی می‌مانند؟:
روانشناسی بحران می‌گوید در فشار، مغز شبکهٔ اجتماعی را «هرس» می‌کند: پیوندهای امن می‌مانند و بقیه از میدان توجه حذف می‌شوند. به این پدیده «غربال پیوند» می‌گویند؛ همان «از چشم افتادن» است، اما نه حکم اخلاقی، بلکه صرفه‌جویی عصبی برای بقا. ریزش بعد از سختی، ارزش آدم‌ها را صفر نمی‌کند؛ فقط اولویتِ مدار توجه را عوض می‌کند.
راهکار:
سختی مثل صافی عمل می‌کند؛ آدم‌ها را غربال می‌کند و آنچه می‌ماند، نسخهٔ تصفیه‌شدهٔ رابطه‌هاست. «از چشم افتادن» اغلب یعنی آن آدم‌ها از داستانِ زندهٔ تو بیرون رفته‌اند، نه اینکه ارزششان صفر شده باشد. اگر این ریزش را سوگِ یک شبکهٔ قدیمی ببینی، همان مشت آدمِ باقی‌مانده به سرمایهٔ کمیاب تبدیل می‌شود: کم، اما قابل اتکا.