وقتی تنهایی پناه زخم‌های ما می‌شود | جمله‌ای از آلبر کامو:
بر اساس پژوهش‌های عصب‌شناختی، درد ناشی از طرد اجتماعی همان مسیرهای عصبی درد فیزیکی را فعال می‌کند. مغز برای جلوگیری از ضربه‌های مکرر، مکانیسم 'بی‌حسی هیجانی' ایجاد می‌کند که تنهایی را همچون پناهگاهی امن جلوه می‌دهد. این یعنی جمله کامو دقیقاً یک پدیده زیستی-روان‌شناختی را توصیف می‌کند. آیا این پناهگاه در نهایت به زندانی خودخواسته تبدیل خواهد شد؟
راهکار:
این تصویر شاعرانه را میتوان به پوسته‌ای محافظ تشبیه کرد که دور خود می‌تنیم. اما سوال اینجاست: این پوسته ما را از جهان جدا می‌کند یا به فضایی برای رشد عمیق‌تر تبدیل می‌شود؟ شاید تنهایی، نه فقط آغوشی برای زخم‌ها، بلکه کارگاهی برای ترمیم و بازتعریف خود باشد.