تنها با خاطرات

من تنها نیستم؛ خاطرات و حسرت همراهانم:

تحقیقات عصب‌شناسی می‌گوید مغز انسان در تنهایی، شبکه حالت پیش‌فرض (DMN) را فعال می‌کند – همان جایی که خاطرات، خودگویی و حسرت پردازش می‌شوند. پس این «همراهان» خیالی نیستند؛ فعالیت عصبی واقعی‌اند که مغز برای پر کردن خلأ اجتماعی طراحی کرده. سوال اینجاست: آیا می‌شود همین شبکه را برای مرور خاطرات شیرین هم به کار گرفت؟

راهکار:

اگر این حس ناامیدی تکرار می‌شود، شاید وقتش است که یک دفترچه خاطرات باز کنی و هر شب سه مورد خوب از روزت را بنویسی – مغز ما در ناخودآگاه غم را بلندتر از شادی فریاد می‌زند.

اکس زیاد ولی دنبال نیمه گمشده: