تنهایی با بعضی آدما

وقتی بودن بعضی آدم‌ها تنهایی عاطفی می‌سازد:

پارادوکس تنهایی اجتماعی: مغز طرد و فاصلهٔ عاطفی را در شبکه‌ای پردازش می‌کند که با درد فیزیکی همپوشانی دارد. تنهایی مزمن با التهاب و خطر قلبی مرتبط است. بنابراین حضور افرادی که پیوند امن نمی‌سازند، می‌تواند تنهایی را کم نکند، عمیق‌تر کند.

راهکار:

پارادوکس جمله این است: تنهایی گاهی نبودن کسی نیست، نبودن «خودت» در کنار کسی است. در حضور بعضی آدم‌ها فاصلهٔ عاطفی از تنهاییِ واقعی هم سنگین‌تر می‌شود؛ چون جمعیت جای پیوند را نمی‌گیرد.