تنهایی بی اختیار

تنهایی اجباری؛ وقتی انتخاب نیست، رسیدن است:

پژوهش‌های علوم اعصاب نشان می‌دهد انزوای اجتماعی همان شبکه‌های مغزیِ درد جسمی را فعال می‌کند؛ یعنی تنهایی واقعاً درد دارد. در آزمایش‌های طرد اجتماعی، مغز افراد تنها حتی چهره‌های خنثی را تهدیدآمیز تفسیر می‌کند و جهان را خصمانه‌تر از آنچه هست می‌بیند. این یعنی تنهایی فقط یک حس نیست؛ بازنویسیِ عصبیِ ادراک است. آیا این نگاهِ خصمانه، چرخه‌ی تنهایی را تشدید نمی‌کند؟

راهکار:

این جمله را از زاویه‌ی دیگری ببین: تنهاییِ ناخواسته گاهی نشانه‌ی پایان یک مرحله و آغاز مرحله‌ای است که در آن فقط خودت را با خودت خلوت می‌کنی؛ همان خلوتی که بعدها می‌تواند انتخاب آگاهانه‌ات شود.