تنهایی آدم‌های مهربان

تنهایی آدم‌های مهربان؛ معمای مهربانی و انزوا:

پژوهش‌های روان‌شناسی درباره «همدلی بی‌مرز» نشان می‌دهد تمرکز افراطی بر نیاز دیگران و نادیده گرفتن نیاز خود، با اضطراب و تنهایی بیشتر مرتبط است؛ چون رابطه را نامتقارن می‌کند و فرد را در نقش «همیشه‌مراقب» حبس می‌کند. مهربانی زمانی پیوند می‌سازد که مرز و دریافت متقابل هم داشته باشد.

راهکار:

مهربانی لزوماً به تنهایی منجر نمی‌شود؛ مسئله معمولاً مرز و انتخاب است: مهربانی بی‌مرز، انتظار پنهان و پذیرفتن نقش «همیشه در دسترس» می‌سازد. اگر مهربانی با توان «نه» گفتن و انتخاب رابطه‌های دوطرفه همراه شود، همان ویژگی به کیفیت ارتباط برمی‌گردد، نه فاصله.