چرا کسی که همه را خوشحال میکند تنهاست؟:
پاسخ «فاون» (Fawn) در نظریهی تروما: کودک میآموزد تنها با راضیکردن دیگران از خشم یا طرد شدن جان سالم به در ببرد؛ در نتیجه سیستم عصبیاش «دلبستگی» را با «بقا» اشتباه میگیرد. اسکنهای مغزی نشان میدهند هنگام «نه گفتن» این افراد، قشر پیشپیشانی بیشفعال میشود و دوپامین نه از عشق، که از کاهش تنش ترشح میشود؛ پس تنهاییِ او نه غم، بلکه خاموشیِ مدار پاداش خودش است. آیا این تنهایی انتخاب است یا بازتاب یک الگوی قدیمی؟
راهکار:
این تصویر را میشود از زاویهای دیگر دید: او تنها نیست، او سوختِ خندههای دیگران است؛ همانند جرقّهای که روشنایی میبخشد و خود در مدار میسوزد. این تنهایی، پیامدِ نقشِ «پشتیبانِ بیصدا» است، نه شکستِ ارتباطی.