جهان گذرا را میگذرانیم؛ تأملی بر ناپایداری زندگی:
مغز انسان گذر زمان را بر اساس میزان اطلاعات جدید ثبتشده تخمین میزند. در کودکی همه چیز تازگی دارد، پس نورونها با تراکم بالا ضبط میکنند و زمان طولانی حس میشود. اما در بزرگسالی، روالهای تکراری باعث هرس سیناپسی و ذخیرهسازی کمحجم خاطرات میشود؛ در نتیجه، سالها مثل برق میگذرند. در واقع، این جهان نیست که گذراست، بلکه درک ما از آن به خاطر کمبود تازگی شتاب گرفته است. آخرین باری که برای اولین بار کاری کردید کی بود؟
راهکار:
شاید جهان آنقدرها هم گذرا نباشد؛ این مغز ماست که با تکرار روزمرگی، ردپای حافظه را کمرنگ میکند و زمان را فشرده میسازد. هر بار که کاری جدید میکنید، مثل اولین باری که بستنی خوردید، نورونها با جزئیات ثبت میکنند و لحظه کش میآید. پس گذر عمر را خودتان رقم میزنید، نه گردش ایام.