بهانه دلتنگی برای فرار از کار:
اینجا یه پدیده روانشناختی به اسم «توجیه خودخواهانه» رخ داده. مغز ما وقتی با شکست یا تنبلی مواجه میشه، بهجای پذیرش، دنبال بهانههای قابل قبول میگرده. «دلتنگی» یه بهانه عاطفیِ فوقالعاده قدرتمنده چون همدلی برمیانگیزه. جالب اینکه در نوروساینس بهش میگن «سوگیری تأیید عاطفی»: ترجیح میدیم به جای واقعیت ناخوشایند، داستانی بپذیریم که عزت نفسمون رو حفظ کنه. سوال: آیا به نظرتون این مکانیزم رو بیشتر در چه مشاغلی میبینیم؟
راهکار:
این بیت رو میشه بازنویسی کرد: «وقتی کارشون میلنگه، دلهاشون هم میلنگه» - یعنی ناتوانی در کار به ناتوانی در ابراز صادقانه احساسات تبدیل میشه. پیشنهاد: یه پست بساز با هشتگ #بهانه_های_قدیمی و از کاربران بخواه نمونههای خودشون رو بگن.