تناقض عشق و ایمان

وقتی عشق مؤمنان را هم دیوانه می‌کند:

از دید علوم اعصاب، عشق شدید همان نواحی مغز را فعال می‌کند که اعتیاد فعال می‌کند – دوپامین و اکسی توسین. یعنی عشق واقعاً می‌تواند 'حواس را پرت کند' چون سیستم پاداش مغز اولویت را تغییر می‌دهد. جالب اینکه در متون عرفانی هم آمده 'عقل در عشق گم شود'. سوال: آیا این موقتی است یا می‌شود هم عاشق بود و هم عاقل ماند؟

راهکار:

این جمله رو میشه این‌طور ببینیم: عشق نه‌تنها مؤمنان، بلکه هر کسی رو می‌تونه از مدار منطق خارج کنه. شاید نکته‌اش اینه که عقل و عشق دو قطبی هستند که تا ابد در تضادن؛ پس عجیب نیست اگر مؤمن هم در برابر این موج سرگردان بشه.