تن در کفن

فراموشت نمی‌کنم تا جان در بدن دارم:

مغز، عشق را مثل یک مسیر عصبی ذخیره می‌کند؛ حتی بعد از فقدان، هر بار یادآوری همان شبکه دوپامین/اکسی‌توسین را فعال می‌کند. نوروساینس به آن «حافظه دلبستگی» می‌گوید؛ پدیده‌ای که نشان می‌دهد «فراموش نکردن» همیشه انتخاب نیست، اثر انگشت زیست‌شناختی رابطه است.

راهکار:

این دو خط وفاداری را نه به‌عنوان ماندن در گذشته، بلکه به‌عنوان «حضورِ دائمی در حافظه» بازتعریف می‌کند: عشق با مرگ از رابطه حذف نمی‌شود، فقط شکلش عوض می‌شود؛ از دیدار به یادآوری، از تماس به اثر.