تن بارانی

تن بارانی؛ میان امید و اندوه:

در روانشناسی میل، دست‌نیافتنی بودن، کشش را تشدید می‌کند؛ اینجا آب که نماد سیرابی است، خودش تشنگی می‌آفریند. این منطق پارادوکسیکال عشق است: ابژه‌ی عشق هم‌زمان منبع حیات و محوکنندگی است. در عرفان نیز آب حیات هم سیراب می‌کند و هم فنا. آیا عشق همیشه باید ناتمام بماند تا زنده بماند؟

راهکار:

این متن را می‌توان بازتاب پارادوکس تعلق نخواستن خواند: هرچه نزدیک‌تر می‌شوی، تشنه‌تر و هم‌زمان محو. اگر ادامه‌اش بدهی، تصویر بارانی و خاک خیس می‌تواند همین حس دوگانه را قوی‌تر منتقل کند.