تمثیل کتاب زندگی

پایان یک داستان با بستن کتاب:

در روانشناسی، این «خطای کنترل» است: باور به اینکه با قطع توجه‌مان به یک مشکل عاطفی، آن مشکل حل می‌شود. مغز ما داستان‌های ناتمام را بهتر از داستان‌های تمام شده به خاطر می‌آورد (اثر زایگارنیک). آیا تا به حال با نادیده گرفتن یک احساس، واقعاً از شر آن خلاص شده‌ای؟

راهکار:

این متن می‌تواند پایه‌ای برای یک داستان کوتاه یا شعر بلندتر باشد. چه می‌شود اگر ادامه بدهی و بنویسی که شخصیت اصلی، به جای بستن کتاب، ورق می‌زند و فصل جدیدی را شروع می‌کند؟