عشق مثل شمردن ستارهها: زیبا یا وقت تلف کردن؟:
مغز انسان هنگام عشق، همان مواد شیمیایی اعتیاد را ترشح میکند؛ دوپامین و اکسیتوسین. شمردن ستارهها هم حس مشابهی دارد: بینهایت و غیرقابل شمارش. پژوهشها میگویند تمرکز روی لحظات کوچک، حس معنا را تقویت میکند. پس شاید «تلف کردن وقت» خودش نوعی عشق به زمان باشد. آیا تا حالا فکر کردید شمردن ستارهها خودش یک جور عشق ورزیدن است؟
راهکار:
شمردن ستارهها شاید بینتیجه باشد، اما لذت لحظهای در نگاه به آسمان بیپایان است. شاید عشق هم همینطور: نه برای نتیجه، برای همان نگاه.