غم گذشته چطور آینده را از تو میگیرد؟:
شبکهٔ حالت پیشفرض مغز هنگام استراحت، مدام گذشته را مرور میکند و اندوه را بازتولید میکند. ولی جالب اینجاست که «آیندهنگری» (prospection) دقیقاً همان مدارهای عصبی یادآوری گذشته را فعال میکند—البته اگر در دام نشخوار نیفتیم. اندوه، یعنی قفل شدن بر گذشته، مسیرهای عصبی سازندهٔ آینده را تضعیف میکند. به همین سادگی، مغزت را میتوانی علیه خودت یا به نفع فردایت به کار بگیری.
راهکار:
از نگاه اقتصاد رفتاری، اندوه خوردن برای گذشته شبیه گرفتار شدن در مغالطه «هزینهٔ هدررفته» است: چون زمان و احساس صرف کردهای، رهایش نمیکنی، اما این چسبیدن، درهای تازه را میبندد. فردا را مثل یک پروژهٔ سرمایهگذاری ببین که هنوز هیچ هزینهای در آن نکردهای و کاملاً سودآور است.