تموم شدن کار

قبول پایان بعضی چیزها؛ رهایی از وابستگی:

مغز انسان برای «پرونده‌های باز» (ناتمام) تا ۴۰٪ بیشتر انرژی مصرف می‌کند – پدیده‌ای به نام «اثر زیگارنیک». وقتی به خودت می‌گویی «تموم»‌، در واقع به مغزت اجازه بستن آن پرونده را می‌دهی. آیا این «تموم» می‌تواند آغازی ناخودآگاه برای چیز جدید باشد؟

راهکار:

این نگاه، در روانشناسی «سوگیری وضع موجود» نام دارد: ترس از تغییر حتی وقتی وضعیت بد است. اما پذیرش پایان، در واقع آزاد کردن انرژی برای شروع‌های تازه است. مثلاً می‌توانی از این جمله به عنوان یک «منترا» برای رها کردن عادت‌های کهنه استفاده کنی.