تموم من تویی؛ وقتی عشق خودت را در دیگری محو میکند:
وقتی میگویی «تموم من تویی»، مغزت درست همان مسیری را میرود که در عشق پرشور فعال میشود: دوپامین بالا میرود و فعالیت قشر پیشپیشانی که مسئول مرز بین خود و دیگری است کم میشود. یعنی احساس «محو شدن» فقط یک استعاره نیست؛ الگوی عصبی واقعی دارد. پژوهشها نشان دادهاند در عشق عمیق، بازنمایی مغزی «خود» با «معشوق» همپوشانی پیدا میکند. سؤال این است: اگر همهی من تویی، پس چه کسی این عشق را تجربه میکند؟
راهکار:
این جمله را میتوان جلوۀ «گسترش خود» در روانشناسی دانست؛ یعنی عشق میتواند هویتی تازه بسازد نه اینکه فقط چیزی کم کند. میتوانی این ایده را ادامه بدهی که «منِ تازه» با او چه چیزهایی میشود که قبلاً نبود.