عشقی که حرام باد؛ اعتراف به تمامیت یک عشق:
در نوروفیزیولوژی، عشق شدید مراکز مرتبط با قضاوت و ترس در مغز (مانند آمیگدال و قشر پیشپیشانی) را سرکوب میکند. این «خاموشی عصبی» است که فرد را قادر میسازد دیگری را «تمام خود» ببیند و هر عشق آیندهای را «حرام» بداند. آیا این یک نقص زیستشناختی است یا اوج تکامل احساس؟
راهکار:
این حس «تمامیت» در روانشناسی، گاهی «همجوشی هیجانی» نامیده میشود؛ حالتی که مرزهای «من» و «تو» محو میشود. نوشتن از نگاه یک «من» مستقل که هنوز تو را دوست دارد، میتواند زاویهای جدید به این احساس عمیق ببخشد.