تمام شدن در انتظار

پارادوکس انتظار: وقتی برای پایان غم صبر می‌کنیم، خودمان تمام می‌شویم:

آیا می‌دانستید مغز انسان در حالت انتظار مزمن، همان مدارهای عصبی درد فیزیکی را فعال می‌کند؟ تحقیقات نشان داده «عدم قطعیت» گاهی از خود رنج طاقت‌فرساتر است. اینجا دقیقاً همان تله است: منتظر ماندن برای «تمام شدن» خودش به یک عادت تخریبی تبدیل می‌شود. سوال اینجاست: اگر اندوه هرگز تمام نشود، آیا هنوز هم ارزش دارد که زندگی را متوقف کنیم؟

راهکار:

این جمله یادآور «پارادوکس انتظار» است: هرچه بیشتر برای پایان رنج صبر کنیم، خودِ صبر تبدیل به رنجی تازه می‌شود. شاید راه‌حل در «زندگی کردن در میان اندوه» باشد، نه منتظر ماندن برای ناپدید شدنش.