در هیاهوی مغزم: چطور بهترینهای سابقم را ذهنی کشتم؟:
حافظهٔ انسان هر بار که خاطرهای را مرور میکند، آن را بازنویسی میکند. در واقع، «کشتن» ذهنی دیگران نوعی تغییر عمدی در مدارهای عصبی است که حافظه را بازتحکیم میکنیم. به همین دلیل، تصویری که از «بهترینهای سابق» داریم، میتواند به کلی محو شود، انگار هرگز وجود نداشتهاند. فرآیندی که در روانشناسی به «ناارزندهسازی تجربی» شهرت دارد. آیا این مکانیسم دفاعی است یا نوعی خودشناسی؟
راهکار:
«کشتن» ذهنی آدمها اغلب نه یک تخریب، که آخرین مرحلهٔ رشد عاطفی است. در روانکاوی، ما «تصویر ایدهآل» از دیگری را میمیرانیم تا با نسخهٔ واقعی او روبهرو شویم؛ نسخهای که دیگر «بهترین ما» نیست، بلکه صرفاً یک انسان معمولی با همهٔ تضادهایش است. این هیاهو در مغز، صدای فروپاشی بتهای درونی است، نه فقدان محض.