تمام دنیای من بود

تمام دنیای من بود؛ و نابودش کرد:

در عصب‌شناسی، طرد عاطفی همان نواحی‌ای را فعال می‌کند که درد فیزیکی (کورتکس سینگولیت قدامی و اینسولا)؛ پس «دل شکستن» استعاره نیست. بدتر: اگر طرف مقابل بخشی از «خود» شود، جدایی «گیجی هویت» می‌آورد؛ مغز نمی‌داند کدام خاطرات مال او بود و کدام مال تو. سندرم قلب شکسته (تاکوتسوبو) هم واقعی است.

راهکار:

وقتی یک نفر «تمام دنیا» می‌شود، هر لرزش او زلزله است؛ اما دنیا فقط آدم‌ها نیست. این جمله مرز باریک عشق و وابستگی را نشان می‌دهد: عشق دنیا را بزرگ‌تر می‌کند، وابستگی آن را به یک نفر قفل می‌کند. خرابه‌های آن قفل، جای ستون‌های تازه‌اند؛ نه پایان دنیا، بلکه تغییر نقشه آن.