یتیم گذاشتن دختر

اشرف تک؛ پدر یتیمان، غریب در خانه خود:

تحقیقات روان‌شناسی نشان می‌دهد که گاهی «نوع‌دوستی افراطی» یک مکانیسم دفاعی برای دوری از آسیب‌های شخصی است. افرادی که خود را وقف دیگران می‌کنند، اغلب از مواجهه با خلأهای درونی می‌گریزند. جالب اینجاست که پدری کردن برای غریبه‌ها و غفلت از فرزند خود، نمونه‌ای کلاسیک از «ناهماهنگی شناختی» است: ذهن برای حفظ تصویر مثبت از خود، واقعیت دردناک را جابه‌جا می‌کند. آیا تا به حال نمونه‌ای از این «فداکاریِ گریزان» در اطرافتان دیده‌اید؟

راهکار:

این بیت تلخ یادآور پارادوکس انسان‌هایی است که برای جبران خلأ عاطفی خود، به دیگران عشق می‌ورزند. شاید بتوان آن را نوعی «فرار به سوی مهربانی» نامید؛ همان مکانیسم روان‌شناختی که در آن فرد برای پنهان کردن زخم‌های خود، التیام‌بخش زخم دیگران می‌شود.