طلوع خورشید از دستان

جهان بی تو و طلوع خورشید از دستان تو:

نکته جالب اینجاست که در عصب‌شناسی، دیدن چهره‌ی عزیزان دقیقاً همان مسیرهای دوپامین و اکسی‌توسین را فعال می‌کند که خورشید صبحگاهی – یعنی واقعاً مغز ما «طلوع» را تجربه می‌کند. پس این استعاره فقط زیبا نیست، زیست‌شناختی هم هست. به نظرتان چرا فرهنگ‌های باستانی خورشید را با چشم یک ایزد یا معشوق یکی می‌دانستند؟

راهکار:

این تصویر شاعرانه از طلوع خورشید در دستان معشوق را می‌توان به استعاره‌ای از نقش «نور درونی» در روابط تبدیل کرد: هرکس خود منبع نوری دارد که با کنار هم بودن، پرتو آن دوچندان می‌شود.