وقتی برای کسی فقط یک آرزویی و نه حتی یک خاطره:
تحقیقات نوروساینس نشون میده وقتی کسی رو دوست داریم ولی متقابل نیست، مغز ما دوپامین کمتری ترشح میکنه و در عوض کورتیزول (هورمون استرس) بالا میره – دقیقاً شبیه درد فیزیکی. این عدم تقارن احساسی باعث میشه خاطراتتون عمیقتر از اون چیزی که واقعاً هستن ثبت بشن و اون طرف مقابل هیچ اثری از شما توی حافظهش نداشته باشه. آیا این بیخبری اون آدم رو راحتتر میکنه یا سختتر؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویهی «نابرابری احساسی» دید: شاید اون طرف اصلاً فرصت نکرده شما رو بشناسه، نه اینکه ارزش نداشته باشی. گاهی آرزو بودن خودش نشونهی عمق احساس توئه، نه کمبود تو.