تلخی زبان با عزیزان

پارادوکس عشق و آزار: شعری از هوشنگ ابتهاج:

در روانشناسی، به این می‌گن «پارادوکس صمیمیت»: چون عشق تضمین‌کننده امنیته، ما بیشترین پرخاشگری رو در امن‌ترین رابطه‌ها بروز می‌دیم. مغز تهدید رو در محیط امن کمتر پردازش می‌کنه، درنتیجه مکانیسم مهار کلامی برداشته می‌شه. از طرفی درد عاطفی در تصویربرداری مغزی مسیرهای مشترکی با درد فیزیکی داره؛ پس رنجش از «تلخی زبون» واقعاً دردناکه. آیا این یعنی عشق عمیق، محکوم به خشونت کلامی‌ست؟

راهکار:

از دید روانشناسی، این شعر «پارادوکس صمیمیت» را بازتاب می‌دهد: جایی که عشق و امنیت بالای رابطه، باعث برداشته‌شدن فیلترهای کلامی می‌شود. جالب اینکه کودک در آغوش مادرش بیشترین قشقرق را به پا می‌کند. این تناقض عمیقاً انسانی است.