دلنوشته تلخ درباره زمان و مکان و حسرت جوانی:
پدیدهای به نام «نابرابری زمانی» تو روانشناسی: وقتی به گذشته نگاه میکنیم، دردها رو فراموش میکنیم و لذتها رو بزرگ میکنیم. به آینده که فکر میکنیم، برعکس. این یعنی الان، درست همین ثانیهای که داریم ازش غر میزنیم، احتمالاً بهترین زمانیست که تا حالا داشتیم—فقط مغزمون نمیذاره ببینیمش. سوال: چطوری میشه این تله رو خنثی کرد؟
راهکار:
این حس رو خیلیها تجربه میکنن. یه حقیقت روانشناسی جالب: مغز ما به خاطرات گذشته «ارزش عاطفی» اضافه میکنه (سوگیری خاطره) و همزمان لحظه حال رو دستکم میگیره. شاید بهترین زمانها همون لحظاتی هستن که الان داری میگذرونی، فقط هنوز ارزششون رو نمیبینی.