وقتی میفهمی بقیه مثل تو نیستند:
این جمله انگار به یک خطای شناختی معروف اشاره دارد: «اثر اجماع کاذب». تحقیقات نشان داده ما به شدت تمایل داریم باور کنیم دیگران شبیه ما هستند، در حالی که آمار میگوید ۸۰٪ افراد در تخمین شباهت دیگران به خودشان اشتباه میکنند. این ضربهخورن همان لحظهای است که نقشه ذهنیات با واقعیت جهان خارج برخورد میکند. سوال اینجاست: چطور میتوان این خطا را در روابط روزمره کاهش داد بدون اینکه نسبت به انسانها بدبین شد؟
راهکار:
این حس تلخ واقعاً رایج است. اما نکته جالب این است که روانشناسان به این پدیده «سوگیری همسانی ادراکی» میگویند: ما ناخودآگاه فکر میکنیم دیگران مثل ما فکر و احساس میکنند. وقتی این فرضیه غلط از آب در میآید، ضربه شدیدتر میخورد. شاید یک قدم مفید این باشد که از اول به جای انتظار شباهت، به دنبال کشف تفاوتها باشیم؟