تلخ شدن از حقیقت

از بس حقیقت گفتیم تلخ شدیم:

تلخی خیار از کوکوربیتاسین‌ها می‌آید؛ گیاه زیر تنش گرما یا کم‌آبی آن را در انتهای میوه متمرکز می‌کند تا از خورده‌شدن فرار کند. حقیقت‌گویی هم در جمع، تنشی مشابه می‌سازد: ابزار دفاعی به عامل فاصله تبدیل می‌شود. پارادوکس اینجاست: همان تلخی که حفظت می‌کند، ممکن است تنها نگهت دارد.

راهکار:

تلخی، لزوماً نتیجهٔ حقیقت نیست؛ محصول برخورد حقیقت با انتظارِ شنونده است. حقیقت مثل نمک است: در اندازهٔ کم طعم می‌دهد، در پیمانهٔ زیاد همه‌چیز را ناخوردنی می‌کند. می‌شود همان حقیقت را با بسته‌بندیِ روایت، لحن و زمان‌بندی متفاوت گفت تا از «ته‌خیار» به «چاشنی» تبدیل شود.